Η εξουσία θα στήνει πάντα μνημεία στα πολυτεχνεία του χθες… και πολυβόλα στις εξεγέρσεις του σήμερα. 

Από την κτηνωδία του πραξικοπήματος των συνταγματαρχών του 1967-73 μέχρι την βαρβαρότητα του σήμερα, η παγκόσμια καπιταλιστική αναδιάρθρωση διεξάγεται με βίαιους ρυθμούς αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπο της δικτατορίας του κεφαλαίου και των αφεντικών πάνω στις ζωές των υποτελών τάξεων. Το σύγχρονο καπιταλιστικό καθεστώς, είτε ονομάζεται σήμερα «δημοκρατικό» είτε τη «χρυσή επταετία» της Χούντας «δικτατορικό», στην πραγματικότητα είναι πάντα ολοκληρωτικό. Πιο συγκεκριμένα, η οικονομική και πολιτική ελίτ με στόχο την κερδοφορία του κεφαλαίου προκαλεί την περαιτέρω υποτίμηση της εργατικής δύναμης, η οποία πρέπει να γίνει πολύ φθηνή, ώστε από τη μία να λαδωθεί ο «πολυπόθητος τροχός της ανάπτυξης» και από την άλλη ο καπιταλισμός να περάσει σε νέους κύκλους διαχείρισης του κεφαλαίου.

 

Σε αυτά τα πλαίσια εγκαθιδρύεται μία συνθήκη κοινωνικής ρευστότητας όπου οι θεσπιστές προσπαθούν με νύχια και με δόντια να συγκρατήσουν τις ισορροπίες και τους συσχετισμούς δύναμης κάτω από ένα φανταχτερό δημοκρατικό μανδύα. Έτσι, γεγονότα που σηματοδότησαν την αξία της κοινωνικής αντίστασης, όπως υπήρξε η εξέγερση του Πολυτεχνείου, αφομοιώνονται μέσα από τη διαστρέβλωση της κυρίαρχης προπαγάνδας. Τα παγωμένα μνημεία και οι επετειακοί εορτασμοί, παίζοντας αντικραδασμικό ρόλο, μετατρέπουν τις προοπτικές και τις δυνατότητες που χαρίζει το εργαλείο της εξέγερσης σε ιστορική λήθη.

 

Κανείς δεν θα πει ότι οι μάζες δεν έχουν συνείδηση απλά ακολουθούν τους δημαγωγούς τους, τις κομματικές συμμορίες, τους παπάδες, τους βόθρους των ΜΜΕ. Δεν αυτοκαθορίζονται απλά χορεύουν στους ρυθμούς της κάθε εξουσίας σαν μαριονέτες στο κενό. Δεν αποκτούν ανατρεπτική συνείδηση απλά εκφράζουν το θυμό τους, όπως οι οπαδοί στα γήπεδα, ζητώντας νέα κυβέρνηση, νέα μέτρα, νέους χειραγωγούς. Δεν απελευθερώνουν τη σκέψη τους, όχι γιατί δεν μπορούν αλλά γιατί αφήνουν τη φθορά να τους κυριεύει. Τα ψεύτικα διλλήματα της εξουσίας συναντούν καταφατικά νεύματα εκεί που εκμηδενίζεται η επιθυμία για την ανατροπή αυτού του σάπιου κόσμου.

 

Κανείς δεν θα πει ότι αυτοί που κάθε τετραετία σε όλη τους της ζωή ανανεώνουν το ραντεβού τους με την κάλπη, όπως καθημερινά με την τηλεόραση ανανεώνουν το ραντεβού τους με την απάθεια, την άγνοια, την βαρβαρότητα. Δε ζουν, απλά αναπνέουν, δεν αισθάνονται απλά κάνουν το καθήκον τους. Είναι νεκροί, γιατί μόνο οι νεκροί είναι ανυποψίαστοι για τον κοινωνικό ταξικό πόλεμο που λαμβάνει χώρα σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Και αφού λοιπόν το κράτος και ο καπιταλισμός έχουν γίνει τόσο δημοφιλείς όσο ποτέ στην πρόσφατη ιστορία και έτσι έγινε εύκολο και διασκεδαστικό να γίνει ο καθένας μας μικρομέτοχος στην ηθική και έμπρακτη αποδοχή τους, όλοι λοιπόν εμείς οι από κάτω πρέπει να συντηρηθούμε τώρα, στη φάση της κρίσης, στη φορμόλη της υποτιθέμενης νηπιακής αθωότητας μας. Αν δεν έχουμε καμία ευθύνη για το πώς ταΐστηκε και ποτίστηκε η κρατική καπιταλιστική κτηνωδία, αν δεν έχουμε καμία ευθύνη που επί δεκαετίες γλεντούσαμε μες στο στομάχι της, τότε δεν φταίμε καθόλου που τώρα εξέχουμε από το παχύ της έντερο, δεν φταίμε καθόλου για την δυσωδία της. Αυτό που μας επιτρέπεται να λέμε είναι ότι “φταίνε οι άλλοι”.
Οποιαδήποτε μορφή εξουσίας (βουλευτές, πρυτάνεις, αφεντικά, χουντικοί  κλπ) θα ανήκει πάντα στο ίδιο στρατόπεδο, αυτό της εκμετάλλευσης, της επιβολής και της καταπίεσης. Από την άλλη, η εξέγερση του Πολυτεχνείου και κάθε εξέγερση αποτελεί μια παρακαταθήκη για την αναζωπύρωση των εξεγερσιακών δραστηριοτήτων με στόχο την επαναστατική διαδικασία, που στην παρούσα συγκυρία της κρίσης του συστήματος είναι αναγκαία και εφικτή. Ας δώσουμε ένα τέλος στις πορείες-λιτανείες με οργανωμένες συγκρούσεις στους δρόμους ως απάντηση στην οργανωμένη βία της εξουσίας.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο πόλεμος μαίνεται. Είμαστε ακόμα οι ζωντανοί αυτού του κόσμου έχοντας ακόμα καθαρές συνειδήσεις. Πολεμούμε και σαμποτάρουμε τη κυριαρχία με κάθε μέσο και σε κάθε ευκαιρία. Οπλίζουμε το μίσος και την οργή μας διαχέοντας τα σε κάθε γωνιά αυτού του τρισάθλιου κόσμου, οργανώνοντας την αγριότητα της ανθρώπινης αξιοπρεπείας μέχρι την οριστική ανατροπή του. Για τώρα και για πάντα κουβαλάμε ένα νέο κόσμο στις καρδιές μας.

 

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πολυτεχνείου Κρήτης

Φυλακές τύπου Γ

Σε μια κοινωνία τεράστιων ανισοτήτων, όπου η εξαθλίωση και η υποταγή είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, η ανθρώπινη ζωή και η δημιουργικότητα του ανθρώπου περιθωριοποιείται αφού κύριο μέλημα των καιρών μας είναι η επιβίωση. Η εργασία υποτιμάται, η χαρά και η ψυχαγωγία είναι στην πλήρη αλλοτριωμένη της μορφή. Όσοι ξεστρατίζουν από το μονοπάτι της κοινωνικής ομαλότητας που τους έχουν χαράξει και αντιστέκονται έμπρακτα για να ξαναπάρουν τη ζωή στα χέρια τους και έρχονται σε ευθεία ρήξη με το υπάρχον, νιώθουν στο πετσί τους την καταστολή του κράτους. Οι μανιακοί ανθρωποφάγοι και δολοφόνοι της ελευθερίας μας, αφεντικά, πολιτικοί, μπάτσοι, δικαστές, ανθρωποφύλακες έχουν βάλει σε εφαρμογή το σχέδιο τους για την υλοποίηση των συμφερόντων τους. Δρουν προς το παρών ανενόχλητα, προσπαθούν να φιμώσουν και την τελευταία φωνή που εναντιώνεται σε αυτό το κτηνώδη μηχανισμό τους που λέγεται κράτος και ακολουθεί τις επιταγές που προτάσσει το καπιταλιστικό σύστημα, να επισφραγίσει την κυριαρχία του και να διαιωνίσει την κατάσταση του κοινωνικού κανιβαλισμού. Τα μέσα τους πολλά, από τον διεφθαρμένο τύπο και τους «καλοθελητές» δημοσιογράφους, τη λίγδα της αντιτρομοκρατικής μέχρι και τον τελευταίο χαφιεδάκο που πρόσχαρα θα καταθέσει ψευδώς εναντίων διωκόμενων αγωνιστών που βρίσκονται στο μάτι της αστυνομίας για την αντιδραστική τους στάση απέναντι στην εξουσία, ενώ πολλές φορές ακόμα και με κανένα αποδεικτικό στοιχείο κρίνονται ένοχοι για διάφορες πράξεις. Δίχως κανένα δισταγμό στήνονται κατηγορητήρια με τα οποία θα ναι σίγουροι ότι ο κατηγορούμενος θα ναι στα χειρότερα μπουντρούμια του σάπιου σωφρονιστικού τους συστήματος για πολλά χρόνια και ενδεχομένως να μην προλάβει να ξαναδεί τον ήλιο σαν ελεύθερος άνθρωπος. Στόχος τους η εξόντωση. Όταν ο πομπός της δημοκρατίας και της απανθρωπιάς είναι το κράτος, η εξουσία, το σύστημα και δέκτης της ο υπήκοος της, η τρομοκρατία είναι νόμιμη, επιβεβλημένη και καθήκον του υπηκόου είναι να την δέχεται αδιαμαρτύρητα. Όταν όμως ο πομπός είναι ο επαναστατημένος άνθρωπος με δέκτη την εξουσία, τα όργανά της ή τα σύμβολά της αποτελεί το έσχατο των εγκλημάτων και πάντα κάποια «λευκά κελιά» περιμένουν τον ένοικό τους για να τον δολοφονήσουν με «νόμιμο» τρόπο. Ποια είναι λοιπόν η παραγωγός δύναμης της δημοκρατίας και ποιά τα αιτία της δεν χρειάζεται να μας το πουν οι κάθε λογής μαϊντανοί «ειδικοί». Η πρακτική της τρομοκρατίας βρίσκεται καταρχήν μέσα στην τακτική και την στρατηγική οποιασδήποτε πολιτικής εξουσίας του υπάρχοντος σήμερα κόσμου. Νέο χτύπημα της κρατικής μηχανής το νομοσχέδιο που κατατέθηκε στην βουλή, που αναφέρεται στην δημιουργία φυλακών υψίστης ασφαλείας, τα λεγόμενα δηλαδή κελιά τύπου Γ, με τα οποία δίνεται το τελειωτικό χτύπημα στους κρατούμενους όσον αφορά τις συνθήκες κράτησης και διαβίωσης τους. Προπομπός των φυλακών υψίστης ασφαλείας ήταν η δημιουργία των λευκών κελιών στα υπόγεια του Κορυδαλλού για τους φυλακισμένους αγωνιστές της 17Ν, του ΕΛΑ και του Επαναστατικού Αγώνα. Πρώτη εφαρμογή του νομοσχεδίου οι φυλακές Δομοκού οι οποίες θα μετατραπούν σε φυλακές υψίστης ασφαλείας και θα «υποδέχονται» όλους αυτούς που έχουν καταδικαστεί με τον τρομονόμο και όλους αυτούς που έχουν διαπράξει πειθαρχικά παραπτώματα ή θεωρούνται επικίνδυνοι για την ασφάλεια της δημόσιας τάξης και της δημοκρατίας τους. Και οι πιο στοιχειώδεις ανθρώπινες συνθήκες παραβιάζονται, όπως αυτό της επικοινωνίας με τα κοντινά τους άτομα, αλληλογραφία, επισκεπτήρια, άδειες. Ακόμα οι κρατούμενοι θα παραμένουν στα κελιά τους για 23 ώρες το 24ωρο με 1 μόνο ώρα στο προαύλιο κατά την οποία θα είναι ο καθένας μόνος του. Στην προσπάθεια της πλήρης αποξένωσης των εγκλείστων, προστίθεται και η επιβράβευση της ρουφιανιάς. Δηλαδή όποιος διωκόμενος ρουφιανέψει άλλους, δώσει στοιχεία για εξάρθρωση τρομοκρατικής οργάνωσης ή για μελλοντικές ενέργειες που έχουν σχεδιαστεί θα του αναγνωρίζονται ελαφρυντικά στην ποινή που θα του επιβληθεί. Ως άμεση απάντηση σε αυτό το νομοσχέδιο, το Δίκτυο αγωνιστών κρατουμένων, μια νέα δομή μέσα από τα τείχη της φυλακής για τη σύνδεση των αγώνων μέσα και έξω από αυτή, κάλεσαν σε μαζική απεργία πείνας σε όλες τις φυλακές της χώρας από την Δευτέρα 23 Ιουνίου, με πάνω από 4000 κρατούμενους να τάσσονται στο πλευρό τους και να συμμετέχουν δυναμικά στην απεργία δείχνοντας τους με τον τρόπο τους ότι είναι ενάντια σε αυτό το φασιστικό νομοσχέδιο. Είναι το περιθωριοποιημένο κομμάτι της κοινωνίας και αυτοί που θα δεχτούν πρώτοι από όλους το μακρύ χέρι της εξουσίας προσπαθώντας να τους καταστείλει και να τους κάμψει τις συνειδήσεις με πρακτικές απομόνωσης. «θα μπορούσαν ίσως να μας εξολοθρεύσουν, όχι όμως και να μας εκπορνεύσουν». Η σιωπή ενθαρρύνει τη βαρβαρότητα του εγκλεισμού, η απραξία την αφιονίζει.
Ακόμα κι αν η αστική κοινωνία θα νιώθει πιο ασφαλής με τις φυλακές, ακόμα και αν κάποιοι φοβούνται να σηκώσουν το κεφάλι βλέποντας τη τιμωρία που θα ακολουθήσει, εμείς αρνούμαστε να παίξουμε τον ρόλο αυτό και τασσόμαστε στο πλευρό των φυλακισμένων αγωνιστών, αυτών που με αξιοπρέπεια δεν δέχονται σαν όρο ζωής τον εγκλεισμό και συνεχίζουν να αγωνίζονται. Δεν ξεχνάμε ποτέ τους αιχμαλώτους αυτού του πολέμου. Διαδίδουμε τον λόγο και τις πρακτικές τους ,μέσα από τα κείμενα και τις επιστολές τους , αλλά και μέσα από κοινές εκδηλώσεις και δράσεις. Τους στηρίζουμε ψυχολογικά, οικονομικά και προσωπικά , όντας δίπλα τους σε όλες τις δυνατές στιγμές. Επιτιθόμαστε στις δομές και στα φυσικά πρόσωπα που τους στέρησαν την ελευθερία τους ,στους μπάτσους, στους δικαστές, στους πολιτικούς , ζητώντας εκδίκηση για αυτούς. Σαμποτάρουμε , καταστρέφουμε και λεηλατούμε δομές που όλο το φάσμα της εξουσίας παλεύει να διαφυλάξει με νύχια και με δόντια. Στέλνουμε το μήνυμα ότι ο αγώνας μέσα και έξω από τη φυλακή δεν σταματάει ποτέ.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΤΡΙΜΜΙΑ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΥΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πολυτεχνείου Κρήτης

CAPITALISM + FASCISM = LOVE 4 EVER

Λίγα λόγια για αυτήν την χιλιοπαιγμένη ιστορία αγάπης απο το Α.Σ.Π.Κ.

Οι καλοί τρόποι απαιτούν να ξεκινά κανείς απο τα καλά νέα και αυτό θα κάνουμε και εμείς. Θα φαίνοταν, βέβαια, ότι στις μέρες μας δύσκολα θα βρούμε ένα καλό νέο, για τους αναγνώστες όμως αυτού του κειμένου, υπάρχει ένα. Απο την αρχή της φετινής «κινηματικής σεζόν» το κράτος έκανε ξεκάθαρη την στάση που θα ακολουθήσει απέναντι σε όσους αγωνίζονται. Το τρίο της συγκυβέρνησης δήλωσε ξεκάθαρα πως το καθεστώς εξαίρεσης είναι εδώ και θα πατήσει όποιον τολμήσει να σηκώσει κεφάλι. Το καλό νέο λοιπόν είναι πως το κράτος έκανε ξεκάθαρη την στάση του (άρα ξέρουμε τα δεδομένα του παιχνιδιού) και το κακό νέο είναι πως η «κοινωνία» (αυτή η κακούργα η κοινωνία) αφενός παρατηρεί τα αφεντικά απαθής μέσα απο την τηλεοπτική πραγματικότητα παίζοντας στα πανηγυράκια των εργατοπατέρων και αφετέρου αδυνατεί να δώσει μια δυναμική απάντηση στο φαινόμενο του νεοναζισμού που έχει μπεί για τα καλά στην καθημερινότητα μας απο την στιγμή που προκυρήχθηκαν εκλογές.

 

Τις τελευταίες δυο εβδομάδες το κράτος έκανε μια δήλωση, αναβάθμισε την καταστολή σε όλες τις πιθανές δράσης αμφισβήτησης, απο το πέσιμο στην αντιφασιστική μοτοπορεία με τη βίαιη και απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ στους συγκεντρωμένους στην Ευελπίδων αλληλέγγυους την επόμενη μέρα της μοτοπορείας, στην άγρια επίθεση στους επί 6 μήνες απλήρωτους εργάτες των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά και τη σύλληψη 127 απεργών. Οι προληπτικές προσαγωγές και οι συλλήψεις ακόμη και ανήλικων στις διαδηλώσεις για την επίσκεψη Μέρκελ, η διαπόμπευση νέων παιδιών με τη δημοσίευση των φωτογραφιών και των στοιχείων τους. Είδαμε μέχρι και νεαρό κορίτσι ως ασπίδα ματατζή. Την ίδια στιγμή οι ναζήδες μαχαιρώνουν, προβοκάρουν και παρεμποδίζουν θεατρικές παραστάσεις, επιβάλλουν «προγραφές» νηπίων, όχι απλά ανενόχλητοι, αλλά με την πλήρη κάλυψη και στήριξη του κράτους. Απο την απαγόρευση συγκεντρώσεων λόγω Μέρκελ, στις συλλήψεις συνδικαλιστών μέχρι και τα βασανιστήρια σε συλληφθέντες, όπου τα ντόπια ΜΜΕ (ειδικότερα τα αριστερά) έπεσαν απο τα σύννεφα μόλις η βρετανική εφημερίδα Guardian δημοσίευσε άρθρο για τους βασανισμούς στα κολαστήρια της ΓΑΔΑ λες και δεν ήξεραν τι συμβαίνει εκεί μέσα, κατάλαβε και ο τελευταίος σκεπτόμενος άνθρωπος πως τίποτα πια δεν πρόκειται για είδηση, ούτε αποκλειστικότητα- είναι πραγματικότητα, τώρα πια που τελείωσαν τα καρότα, έχει μείνει μόνο το μαστίγιο.

 

Η ιστορία λίγο-πολύ γνωστή, μετά τη «χρυσή δεκατία του ελληνικού ονείρου» 1994-2004 με την υπερεκμετάλλευση, σχεδόν ολοκληρωτικά, κυρίως μεταναστών αλλά και ντόπιων εργατών, απο τα  αφεντικά και τους νοικοκυραίους μεχρι τους ξεφτίλες πατριώτες που ψήφιζαν σα καλά πρόβατα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ εναλλάξ -άντε και λίγο ΚΚΕ- που επωφελούνταν απο το ξεζούμισμα των εργατών, μόλις ήρθε η σειρά της οικονομικής ύφεσης , άρχισαν να μας λένε οτι κατι στράβωσε και το φταίξιμο πολύ βολικά ρίχτηκε στους μετανάστες εργάτες που μπήκαν στο στόχαστρο. Τώρα οι ελληναράδες θέλουν ασφάλεια, πογκρόμ, στρατόπεδα «φιλοξενίας» και πάταξη των μικροπωλητών λες και αυτοί έχουν βγάλει τα εκατομμύρια στην Ελβετία. Λες και δεν ήρθαν στην Ελλάδα για έναν ξεροκόμματο αλλά για διακοπές να απολαύσουν τον ήλιο και την θάλασσα. Με άλλα λόγια εμείς το λέμε διαίρεση, καταγραφή και εξόντωση της εργατικής δυναμης που δεν είναι τίποτα άλλο απο θέληση των αφεντικών για περισσότερα κέρδη, δίψα για «ιδιωτικοποίηση», είναι ο διακαής πόθος των αφεντικών να αναλάβει η ίδια η εργατική τάξη το κόστος της αναπαραγωγής της. Βεβαια αυτοί και τα παπαγαλάκια τους δεν το λενε ακριβώς ετσι καταναλώνουν σκατά και ξερνάνε ρατσισμό.

 

Ρατσισμό και δίαφορες άλλες μπαρούφες, όπως η περιβόητη «θεωρία των άκρων» (sic) και η θεωρία «καταδικάζουμε την βία απ’όπου και αν προέρχεται» (sic). Οι εξυπνάκηδες που ισχυρίζονται πως δεν βλέπουν καμία διαφορά ανάμεσα στην βία των φασιστών και των αντιφασιστών στην πραγματικότητα λένε ξεκάθαρα: «είμαστε με τους φασίστες». Ταυτίζουν τη βία με το φασισμό οι πολιτικοί προϊστάμενοι του κρατικού μονοπώλιου βίας. Γαμάτο! Σαν αυτό που συμβαίνει στο Mega, εξακολουθούν να θέλουν μανιωδώς να μείνουμε στο ευρώ και επιμένουν να ταυτίζουν αναρχισμό και κομμουνισμό με ναζισμό και φασισμό. Προφανώς και δεν είμαστε με θιασώτες της βίας, η κοινωνία που ονειρευόμαστε δεν έχει στρατόπεδα συγκέντρωσης και «καθαρές» γειτονιές. Όμως η δαιμονοποίηση της αντι-βίας, όταν αυτή χρησιμοποιείται για την υπεράσπιση των ζωών μας απέναντι σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς που επίσημα οι μισοί μπάτσοι είναι ψηφοφόροι των ναζήδων, αποτελεί βολικό άλλοθι για τους παραιτημένους υποτακτικούς, τους συμβιβασμένους, αυτούς που έχουν παραδώσει ψυχή και σώμα στα αφεντικά τους που για να μην τους πάρουν τα σπίτια οι Κομμουνιστές προτίμησαν να τους πάρουν τα μυαλά ο καναπές και οι τηλεοράσεις.

 

Τα αφεντικά ένα πράγμα ξέρουν όταν ο καπιταλισμός βρίσκει τα όριά του: την εκμετάλλευση (μέχρι το σημείο της εξόντωσης), τον ρατσισμό, τον πόλεμο και το θάνατο. Οι πατριώτες θεωρούν πως ακόμα και στην παράταση μπορούν να αντιμετωπίζουν την κρίση, σαν παροδικό συμπτώματα μιας απλά «ατυχούς» συγκυρίας που θα τα ξεπεράσουν ο καθένας ατομικά και όλοι μαζί δηλώνοντας υποταγή στο κράτος. Φυσικά, τα πράγματα δεν πάνε έτσι. Τα αφεντικά δεν  υποσχέθηκαν σε κανέναν πως θα γλιτώσει απλά και μόνο επειδή είναι δουλικός, ανιστόρητος και ρατσιστής. Μπορεί τώρα να κυνηγάνε τους μετανάστες, αλλά αύριο κιόλας θα κυνηγούν τον  άνεργο, τον άστεγο, τη γυναίκα, τον ψυχικά ασθενή, τον ηλικιωμένο. Και το κριτήριο δε θα είναι  απλά η αγάπη για την πατρίδα ή όποιο άλλο νοσηρό συναίσθημα έχει αλυσοδέσει ανά τις εποχές τον εκμεταλλευτή με τον εκμεταλλευόμενο αυτού του κόσμου. Το κριτήριο θα είναι το ποιος θα χαρακτηριστεί «παραγωγικός» και ποιος «αντιπαραγωγικός» για τους καπιταλιστικούς σκοπούς.

 

Έτσι λοιπόν έχουμε και λέμε: Εκτός απο τις απαιτήσεις τις Τρόϊκας που είναι 9 δισ. περικοπές και φόροι το 2013 με την ανεργία στο 25+% και την απώλεια 25% του ΑΕΠ σε πέντε χρόνια, ο Δένδιας θα πατάξει την ανομία με βασικούς άξονες τις «κουκούλες» και το Ζεφύρι, ο Παναγιώταρος θα γαμήσει γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες, ο μητροπολίτης Πειραιώς έχει αναλάβει μαζί με βουλευτές της Χ.Α. να κάνει μηνύσεις σε θεατρικές παραστάσεις και οι δημοσιοκάφροι με τους παχυλούς μισθούς των εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ να μας πείσουν πως πρέπει να μείνουμε το ευρώ, να γίνουμε καλύτεροι φοιτητές, να δουλέψουμε περισσότερο και να γίνουμε πιο υπάκουοι.

Εμείς σα σημερινοί φοιτητές και αυριανοί εργάτες (ναι! ούτε την όρεξη ούτε την ψευδαίσθηση έχουμε ότι θα γίνουμε καριερίστες ή τίποτα στελέχη επιχειρήσεων) αναγνωρίζουμε την θέση μας στο πλάι των μεταναστών, είμαστε πεπεισμένοι πως όχι μόνο δεν ισχύει η θέση σύμφωνα με την οποία ο βασικός υποστηρικτής των ναζήδων είναι η ντόπια εργατική τάξη, αλλά πιστεύουμε ακράδαντα πως στην πραγματικότητα, η οργανωμένη εργατική τάξη θα σταθεί αν όχι το μοναδικό τότε σίγουρα το τελευταίο εμπόδιο στην άνοδο του φασισμού σε αυτή τη κωλοχώρα. Δεν έχουμε τα tutorials του αντιφασισμού αλλά η ιστορία έχει δείξει πως ο μόνος τρόπος για να τους σταματήσουμε είναι η επαναστατική αυτοοργάνωση της τάξης, η πολύμορφη προλεταριακή δράση, η ταξική ενότητα και αλληλεγγύη που όλα αυτά συνιστούν τον πόλεμο ενάντια σε κράτος και Κεφάλαιο. Η αντιφασιστική μάχη πρέπει να δωθεί  με συνείδηση της σημασίας της, μαχητικά και αντιεξουσιαστικά, θα είναι μακροχρόνια, πικρή και αιματηρή. Διαλέγουμε στρατόπεδα πριν αρχίσουν να πηγαίνουν μαζικά οι φίλοι και οι γνωστοί μας στα νοσοκομεία με σπασμένα κεφάλια επειδή είναι μετανάστες, «διαφορετικοί», κομμουνιστές, αναρχικοί ή απλά επειδή πήγαν σε μια πορεία.

 

Γιατί όπως γράφαμε τον Μάϊο του 2011, στα απολειφάδια της βέρμαχτ, απαντάμε μέσω της άμεσης δράσης. Γιατί για μας ο αντιφασισμός δεν είναι συμβολικός με ανακοινώσεις και καταδίκες, δεν είναι μονομερής αλλά καθολικός. Ξέρουμε πολύ καλά πως κανένας δεν έγινε αντιρατσιστής και αντιφασίστας επειδή άκουσε «τα σωστά επιχειρήματα». Από τους κομμουνιστές του εγχώριου εμφυλίου, μέχρι τους 300 μετανάστες  όλοι που διάλεξαν τον διεθνισμό και την ταξική αξιοπρέπεια δεν κατέθεσαν στην Ιστορία παρά μία βεβαιότητα: πως καθένας και καθεμιά διαλέγει στρατόπεδο ανάλογα με αυτό που του  επιβάλλει η συνείδηση, η ηθική και το ταξικό του συμφέρον. Οποιος έχει τα ίδια κίνητρα, ντόπιος ή μετανάστης, άνεργος ή εργαζόμενος, «παραγωγικός» ή «αντιπαραγωγικός», άρρωστος ή υγιής, ασχέτως φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού θα μας έχει στο πλευρό του. Οι υπόλοιποι θα μας βρουν μπροστά τους. Ούτε βήμα πίσω.

 

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΜΠΤΗ 18/10

 

όποιος θέλει να μας βρει θα μας βρεί στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πολυτεχνείου Κρήτης «κάτω απο τις Βήτα», ας κοιτάξει δίπλα του στον δρόμο θα μας δεί, ή στην χειρότερη ας στείλει κανα e-mail τσάμπα είναι: steki_pk@espiv.net

 
Η βαρβαρότητα που χρωματίζει εκατομμύρια στοιβαγμένες ζωές στις μητροπόλεις, δεν αφήνει άλλα περιθώρια για αστική ιδεολογία. Η καθημερινή ζωή της τάξης των καταπιεσμένων, οι αδικίες, η εκμεάλλευση, η ανεργία, οι δολοφονίες μέσα και έξω απο την εργασία, η απομόνωση, η αλλοτρίωση, ο πόνος, η ταπείνωση, η υποδούλωση, η ηττημένη αξιοπρέπεια και τόσα άλλα, όταν γίνονται συνείδηση και παίρνουν τους δρόμους για εκδίκηση, δεν υπακούν παρα μόνο στο δίκιο του ίδιου τους του ΕΙΝΑΙ.

Αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο

Στο χώρο του πολυτεχνείου τα τελευταία 3 χρόνια λειτουργεί το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι. Ένας κατειλλημένος χώρος που πήρε σάρκα και οστά απο την ανάγκη ύπαρξης μιας τέτοιας δομής μέσα στο πανεπιστήμιο. Ένας  χώρος που λειτουργεί αντιεραρχικά  με οριζόντιες διαδικασίες, ένας χώρος που βρισκόμαστε, ανταλλάζουμε απόψεις και οργανωνόμαστε ενάντια σε έναν κόσμο που τα αφεντικά και κάθε λογική κυριαρχίας  θωρακίζεται πατώντας πάνω στην υποτίμιση των ζωών μας. Όσο υπάρχει εκμετάλλευση απο άνθρωπο σε άνθρωπο ,όσο οι κοινωνικές σχέσεις αλλοτροιώνονται κάτω απο τον μανδύα της ανταγωνιστικότητας και του εγώ, εμείς δεν έχουμε παρά να χτίζουμε ισχυρές δομές και να πολεμάμε  για την αξιοπρέπεια των ζωών μας.

Υπό αυτό το πρίσμα πιστέυουμε οτι μέσω της αυτοοργάνωσης των αναγκών και των επιθυμιών μας μπορούμε να χτίσουμε ενα ισχυρό οδόφραγμα στην βάρβαρη καθημερινότητα που προσπαθούν να μας επιβάλλουν. Με βάση την λογική αυτή αποφασίσαμε να προχωρήσουμε στη λειτουργία ενός αυτοδιαχειριζόμενου καφενείου όπου θα βρισκόμαστε θα κουβεντιάζουμε θα ανταλλάσουμε σκέψεις και προβληματισμούς . Σκοπός μας δεν είναι να προσφέρουμε χαμηλού κόστους  προϊόντα, μιας και διαχωρίζουμε την θέση μας απο τις λογικές του κέρδους που βυθίζει το υποκείμενο στον βούρκο της κατανάλωσης.

Γι’ αυτό το καφενείο θα λειτουργεί με ελεύθερη συνεισφορά χωρίς βέβαια αυτά που προσφέρονται να είναι «τζάμπα».  Έτσι η συνέχιση ή μη του καφενείου βασίζεται στην κατανόηση της λογικής του και της προσπάθειας που έχει καταβληθεί για την λειτουργία του. Όσοι δεν αντιλαμβάνονται την ανάγκη ύπαρξης τέτοιων αυτοοργανομένων δομών  και παραμένουν πιστοί στην ματαιοδοξία του καπιταλιστικού “ονείρου” να ξέρουν οτι δεν έχουν καμία θέση ανάμεσα μας.

 

 

Αυτοδιαχειριζόμενο στεκι π.κ

Κείμενο για γλέντι

Στις 26 Σεπτεμβρίου 2009 μπάτσοι ξυλοκοπούν και μεταφέρουν τον 25χρονο μετανάστη Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ ύποπτο για ξυλοδαρμό στο Α.Τ. Νίκαιας. Εκεί βασανίζεται άγρια. Στις 9 Οκτώβρη, πεθαίνει εξαιτίας της αστυνομικής «περιποίησης» που είχε δεχτεί λίγες μέρες πριν. Αναρχικές και τοπικές συλλογικότητες καλούν πορεία οργής στις 17 Οκτώβρη στη Νίκαια όπου και πραγματοποιείται σε περιβάλλον έντονης αστυνομοκρατίας. Μετά το τέλος της πορείας μπάτσοι συλλαμβάνουν κόσμο. Μεταξύ αυτών και οι 4 συλληφθέντες με τις -μεταξύ αλλων-κατηγορίες βάση του κουκουλονόμου.
Ο κουκουλονόμος είναι ένα ακόμη κατασταλτικό κατασκεύασμα, βάσει του οποίου «όποιος μετέχει ή εμφανίζεται σε δημόσια συνάθροιση με καλυμμένο το πρόσωπο ή διαμορφωμένο κατά τρόπο που να μη διακρίνονται τα χαρακτηριστικά του, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο μηνών μέχρι ενός έτους, μη εξαγοράσιμη». Εξοντώνει δηλαδή, ψυχολογικά και οικονομικά οποιονδήποτε συλληφθεί σε πορεία ή άλλη πολιτική δράση. Η κουκούλα ή το μαντήλι που θα χρησιμοποιηθεί για να προστατεύσει κανείς την ταυτότητά του απ’ τους δημοσιογράφους, φωτογράφους, ασφαλίτες και απ’ τις κάμερες ή η αντιασφυξιογόνα μάσκα για προστασία από τα χημικά των μπάτσων πλέον ποινικοποιείται με τον κουκουλονόμο, και η τελευταία μάλιστα θεωρείται και παθητική αντίσταση κατά της αρχής. Ψηφίζεται μετά τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου από μπάτσο και την εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08. Στόχος του κουκουλονόμου η εξόντωση των εξεγερμένων και η κοινωνική καταστολή.
Συμπεριλαμβανομένου του κουκουλονόμου το κράτος εφαρμόζει ένα πλήθος πρακτικών καταστολής σε αγώνιστές με σκοπό την διασφάλιση της κοινωνικής ομαλότητας και ειρήνης, αλλά και την πρόληψη και τον έλεγχο κοινωνικών αντιδράσεων και εξεγερτικών πρακτικών. Ειδικά σε μια τέτοια περίοδο καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης το πρόσωπο της καταστολής έχει σκληρύνει. Οι προληπτικές προσαγωγές, οι μπούκες σε σπίτια συντρόφων και καταλήψεις, οι επικηρύξεις αγωνιστών, οι παρακολουθήσεις, τα ψευδή κατηγορητήρια και ενοχοποιήσεις χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο είναι τα δυνατά χαρτιά που έχει ο κρατικός μηχανισμός στην ατζέντα του. Σ’αυτά έρχεται να προστεθεί και η λειτουργία φυλακών υψίστης ασφαλείας που δίνει έτσι το τελειωτικό χτύπημα όσον αφορά τις συνθήκες κράτησης και διαβίωσής των κρατουμένων. Οσο παραμένουμε αδρανείς σ’αυτο τον εξευτελισμό της ανθρώπινης ύπαρξης τόσο οι ανθρωποφάγοι θα κάνουν την δουλειά τους ανενόχλητοι. Μέχρι η συνήθεια να γίνει τρόπος ζωής και ο φόβος δεδομένο.
Εμείς λοιπόν απο την μεριά μας, δεν μένουμε σε καταγγελίες των κατασταλτικών μεθοδεύσεων αλλά αντίθετα σκοπός μας είναι η δημιουργία υγειών σχέσεων αλληλεγγύης και η επίθεση σε όλα τα παραπάνω με όλα τα μέσα. Δεν διαπραγματευόμαστε την ελευθερία μας. Η καταστολή με οποιαδήποτε μορφή της, υπάρχει και θα υπάρχει όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός. Οργανώνουμε την επίθεση σε κάθε μορφή εξουσίας μέχρι την τελική νίκη.

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ 4 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ-ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Ή ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ Ή ΜΕ ΤΙΣ ΓΡΑΒΑΤΕΣ

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Πολυτεχνείου Κρήτης

Για τα γεγονότα σε σχέση με την εκκένωση της κατάληψης ΠΙΚΠΑ στο Ηράκλειο

Για τα γεγονότα σε σχέση με την εκκένωση της κατάληψης ΠΙΚΠΑ στο Ηράκλειο

Στο Ηράκλειο εδώ και δύο χρόνια δραστηριοποιούνταν η κατάληψη του ΠΙΚΠΑ ως απάντηση στη ανάγκη να στεγαστούν καινούργιες ιδέες και εγχειρήματα που θα οργανώσουν την εναντίωση σε κάθε μορφή εξουσίας, αντιϊεραρχικά και αντιεμπορευματικά. Στον αντίποδα αυτών των αγώνων, με πρόσχημα την αξιοποίηση και εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας το υπουργείο υγείας , στο οποίο έχουν περιέλθει τα κτίρια του πρώην ΠΙΚΠΑ, πρωτοστατεί σε ένα κυνήγι των απελευθερωμένων και αυτοοργανωμένων χώρων. Η αρχή έγινε με την εισβολή τις μέρες των γιορτών στην Κατάληψη του Μαραγκοπούλειου(πρώην ΠΙΚΠΑ) στη Πάτρα, η οποία και ανακαταλήφθηκε τις επόμενες μέρες. Στις 16/2 το υπουργείο ενορχηστρώνει μια επέμβαση στην κατάληψη ΠΙΚΠΑ Ηρακλείου, που καταλήγει και στη σύλληψη ενός αλληλέγγυου. Η αλληλεγγύη και αντίσταση του κόσμου εκδηλώνεται το ίδιο βράδυ όπου και ξεσπούν συγκρούσεις και συλλαμβάνονται 4 αλληλέγγυοι. Στους δυο από τους συλληφθέντες αποδίδονται βαρύτατες κατασκευασμένες κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα και από την πρώτη στιγμή αντιμετωπίζουν έντονα το ενδεχόμενο της προφυλάκισης. Εκτός αυτών, και οι 4 κατηγορούνται (πάλι με μοναδικούς μάρτυρες ματατζήδες) με διάφορα «βαριά» πλημμελήματα. Εν τέλει, μετά από τη διαφωνία εισαγγελέα (που πρότεινε προφυλάκιση) και ανακριτή (που πρότεινε περιοριστικούς όρους: απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, παρουσία στους μπάτσους δυο φορές το μήνα και εγγυήσεις 20.000 ευρώ στον καθένα), όλοι οι συλληφθέντες αφέθηκαν τουλάχιστον προσωρινά ελεύθεροι. Στις δύο συλληφθείσες με πλημμελήματα επιβλήθηκαν περιοριστικοί όροι και 3.000 ευρώ εγγύηση στην καθεμία, ενώ τελικά, στις 24/02 το δικαστικό συμβούλιο υιοθέτησε την πρόταση του ανακριτή για τους κατηγορούμενους με κακουργήματα.

Το γεγονός ότι το καθεστώς στοχοποιεί τους χώρους που βάζουν τις βάσεις για την ύπαρξη ευρύτερων ζυμώσεων για μία άλλη αντίληψη που θα οδηγήσει στην ανατροπή του, φυσικά δεν είναι κάτι καινούργιο. Τέτοιες προσπάθειες έχουν γίνει και στο παρελθόν, εκτιμούμε όμως πως στο μέλλον αυτές θα ενταθούν παράλληλα με την ευρύτερη καταστολή που όλοι βιώνουμε. Καμία επίθεση στους ανοιχτούς κοινωνικούς χώρους δεν θα πρέπει να μένει αναπάντητη.

Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή στο παρελθόν λόγω των συνθηκών, οι κατειλημμένοι χώροι και τα στέκια αποτελούν μέσα της επαναστατικής διαδικασίας που άτομα και συλλογικότητες αναπτύσσουν έντονη πολιτική δράση στην κατεύθυνση της κοινωνικής εξέγερσης. Οι καταλήψεις από χώρους αντίστασης μετατρέπονται σε δομές αυτοοργάνωσης των κοινωνικών αγώνων.
Σε μια εποχή που οι εξουσιαστές με την βοήθεια των Μ.Μ.Ε .και των κεφαλαιοκρατικών μηχανισμών θέλουν να ρίξουν το κοινωνικό σώμα σε βαθύ ύπνο και σε κωματώδη κατάσταση οι καταλήψεις και τα στέκια αποτελούν τα υγιή αντισώματα που αντιδρούν σε τέτοιου είδους προσπάθειες. Οι χώροι αυτοί στην ουσία, δεν είναι οι τοίχοι και τα κτίρια, είναι οι άνθρωποι που αποφασίζουν να δράσουν αυτόνομα, να αναπτύξουν σχέσεις αλληλεγγύης, συντροφικότητας και αλληλοβοήθειας.

Οι καταλήψεις σε άδεια κτήρια, σε σχολές και οπουδήποτε αλλού είναι αναπόσπαστο κομμάτι, πραγματικότητα και παρακαταθήκη των κοινωνικών αγώνων εδώ και δεκαετίες. Συνιστούν μια αποφασιστική επιλογή ενάντια στη σήψη και την υποταγή του σύγχρονου κόσμου. Συμβάλλουν στο ρίζωμα των αγώνων στην τοπική κοινωνία με ανοιχτές διαδικασίες μέσα από χώρους που αναπτύσσονται ανησυχίες, προβληματισμοί, τρόποι σκέψης και δράσης. Ταυτόχρονα βγαίνουν στην πόλη και στις γειτονιές μεταφέροντας τους στην κοινωνία. Σε πόλεις που μοιάζουν με φυλακές πολλοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται τις καταλήψεις σαν κοιτίδες ελευθερίας που προάγουν έναν άλλο τρόπο ζωής μέσα από την συλλογικότητα, την αυτοοργάνωση, την αντίσταση και την αλληλεγγύη. Επειδή είναι τόσο σημαντικός ο ρόλος των καταλήψεων για τους κοινωνικούς αγώνες δεν  θα πρέπει να απομονώνονται από την κοινωνία στην οποία βρίσκονται αλλά να αντλούν δυνάμεις από αυτήν και να αγωνίζονται ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και κάθε μορφής εξουσία.

Βλέποντας τους συντρόφους μας να διώκονται με φυλακίσεις, προφυλακίσεις, εγγυήσεις δεκάδων χιλιάδων ευρώ και τα λαμόγια των σκανδάλων SIEMENS, Βατοπεδίου κ.α. να μένουν ατιμώρητοι από την δικαιοσύνη τους, αφενός βλέπουμε όλη την έκταση της σαπίλας του σύγχρονου πολιτικού συστήματος, και αφετέρου παρακολουθούμε την προσπάθεια του κράτους να καταστείλει κάθε μορφή κοινωνικού αγώνα με συνεχείς και εξοντωτικές διώξεις σε ανθρώπους που αντιστέκονται, με την ποινικοποίηση κινημάτων ανυπακοής (Δεν Πληρώνω), την καταστολή (Κερατέα, Πανελλαδικές Απεργίες), την κατασυκοφάντηση και εξευτελισμό των αγωνιζομένων (απεργία πείνας 300 μεταναστών εργατών) και την τρομοϋστερία και το τσίρκο των διώξεων (Φαίη Μέγιερ). Θα συνεχίσουμε να είμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε αγωνιζόμενο και πόσο μάλλον διωκόμενο άνθρωπο.

Δεν μένουμε παθητικοί θεατές αλλά οργανωνόμαστε, αντιστεκόμαστε, καταλαμβάνουμε, διαδηλώνουμε και αγωνιζόμαστε με κάθε τρόπο ενάντια σε οποιαδήποτε κοινωνική, οικονομική και πολιτική εξουσία. «Από τα κάτω», αδιαμεσολάβητα, αντιεμπορευματικά, ενάντια στην εκμετάλλευση, με οριζόντιες οργανωτικές δομές, οι καταλήψεις επανακτούν τον χαμένο χώρο και χρόνο από τις ζωές μας.

·     – Τριημέρο αλληλεγγύης 1-3 Απρίλη 2011 (πορεία, συναυλία, συζήτηση) στους 4 συλληφθέντες και στον σύντροφο που διώκεται για τη κατάληψη του ΠΙΚΠΑ. Στις τις 2 Απρίλη 2011 στο Ηράκλειο πανελλαδική πορεία αλληλεγγύης ενάντια στη καταστολή και αστυνομοκρατία.

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

10, 100, 1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ Σ’ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΠΛΗΞΗΣ

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Πολυτεχνείου Κρήτης

 

κείμενο απο το ΑΣΚΠ για την εκκένωση της κατάληψης ΠΙΚΠΑ στο Ηράκλειο που μοιράστηκε στο Πολυτεχνείο Κρήτης και στην πόλη των Χανίων τον Μάρτη του 2011